Γιατί η φράση «Απλώς πάρε το τηλέφωνο» δεν λειτουργεί για πολλά παιδιά

Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι η αφαίρεση του τηλεφώνου από ένα παιδί μπορεί να είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για να σταματήσουν ένα πρόβλημα, όπως το scrolling αργά το βράδυ, η αγνόηση των εργασιών για το σπίτι ή το υπερβολικό παιχνίδι. Δεν είναι πάντα αποτελεσματικό και μπορεί να σταματήσει τη συμπεριφορά εκείνη τη στιγμή, αλλά δεν αντιμετωπίζει πάντα το γιατί συνέβη. Σε πολλές περιπτώσεις, η διακοπή της χρήσης του τηλεφώνου με τη βία μπορεί να οδηγήσει σε καβγάδες, μυστικότητα και δυσαρέσκεια αντί για καλύτερες συνήθειες.

Οι προσωρινοί περιορισμοί μπορεί να έχουν νόημα για λόγους ασφαλείας ή για επαναλαμβανόμενες παραβιάσεις κανόνων. Αλλά ο μεγαλύτερος στόχος δεν είναι απλώς ο έλεγχος του τηλεφώνου. βοήθεια είναι να αναπτύξουν τα παιδιά υπεύθυνες ψηφιακές συνήθειες, καλύτερη κρίση και την ικανότητα διαχείρισης της τεχνολογίας ακόμη και όταν οι γονείς δεν είναι κοντά.

Γιατί η αφαίρεση του τηλεφώνου συχνά γυρίζει μπούμερανγκ για τα παιδιά

Ο κύριος λόγος που οι γονείς επιλέγουν να τους αφαιρέσουν το τηλέφωνο είναι ότι πρόκειται για μια «γρήγορη λύση». Ωστόσο, η διακοπή της πρόσβασης δεν είναι το ίδιο με την επίλυση του λόγου για τον οποίο ένα παιδί συνεχίζει να ψάχνει για το τηλέφωνο.

Αφαιρεί τη συσκευή, όχι την υποκείμενη συνήθεια

Οι παράγοντες συσχέτισης έχουν επίσης σημασία. Μερικές φορές, ένα τηλέφωνο αποτελεί πύλη για την κάλυψη των αναγκών των παιδιών: την επιθυμία για σύνδεση, μια λύση για την πλήξη ή ακόμα και μια θεραπεία για το άγχος. Αν ένα παιδί δεν έχει μάθει ποτέ πώς να απομακρύνεται από μια ελκυστική εφαρμογή, να αντιμετωπίζει την πλήξη χωρίς οθόνη ή να ακολουθεί μια ρουτίνα ύπνου, τα προβλήματα επιστρέφουν όταν το τηλέφωνο επιστρέψει.

Μπορεί να μετατρέψει ένα όριο σε αγώνα εξουσίας

Όταν οι γονείς χρησιμοποιούν επανειλημμένα την κατάσχεση τηλεφώνου ως κύρια συνέπεια, η συζήτηση μπορεί να μετατοπιστεί από το αρχικό ζήτημα σε έναν καβγά για τη συσκευή. Τα παιδιά μπορεί να θεωρήσουν την απώλεια των κινητών τους τηλεφώνων ως απώλεια εμπιστοσύνης, ελευθερίας και ιδιωτικότητας. Αυτό μπορεί να τα κάνει αμυντικά, λιγότερο πρόθυμα να συζητήσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τους γονείς τους.

Τα παιδιά δεν μαθαίνουν ποτέ την αυτοδιαχείριση από την υπακοή

Η αφαίρεση ενός τηλεφώνου μπορεί να ελέγξει την πρόσβαση και να διδάξει στα παιδιά να ακολουθούν ένα εξωτερικό όριο, αλλά δεν τα διδάσκει αυτόματα πώς να διαχειρίζονται την τεχνολογία. Πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν πότε η χρήση του τηλεφώνου επηρεάζει τον ύπνο, το σχολείο, τις σχέσεις ή άλλες προτεραιότητες. Μακροπρόθεσμα, τα παιδιά χρειάζονται ευκαιρίες να εξασκηθούν στη λήψη αυτών των αποφάσεων από μόνα τους.

Όταν η αφαίρεση του τηλεφώνου έχει νόημα

Παρόλο που πρόκειται για μια προσωρινή λύση και όχι για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο γονικής μέριμνας, υπάρχουν περιπτώσεις όπου η προσωρινή κατάργηση της πρόσβασης μπορεί να είναι μια λογική απάντηση. Για παράδειγμα:

• Η ασφάλεια ενός παιδιού διακυβεύεται. Για παράδειγμα, κάποιος το εκμεταλλεύεται με grooming ή θέλει να το συναντήσει εκτός σύνδεσης ή εμπλέκεται σε ακατάλληλο περιεχόμενο ή μηνύματα εκφοβισμού.
• Η χρήση τηλεφώνου επηρεάζει τον ύπνο, τις αλληλεπιδράσεις εκτός σύνδεσης και άλλες ευθύνες.
• Ένα παιδί αγνοεί επανειλημμένα ένα συμφωνημένο όριο.
• Μια συγκεκριμένη εφαρμογή ή online δραστηριότητα δημιουργεί σημαντικό πρόβλημα ασφάλειας.

Τι προσπαθούν να λύσουν οι γονείς παίρνοντας το τηλέφωνο του παιδιού τους

Οι περισσότεροι γονείς δεν θέλουν πραγματικά να ελέγξουν κάτι για να περιορίσουν την πρόσβαση στο κινητό τηλέφωνο. Εύχονται να σταματήσει κάτι συγκεκριμένο, όπως η ασέβεια, το να λένε ψέματα για τον χρόνο που περνούν μπροστά σε μια οθόνη, το να μην κάνουν τις σχολικές τους εργασίες ή το να μην κοιμούνται. Το τηλέφωνο είναι ακριβώς το σημείο όπου εμφανίζεται το πρόβλημα.

Οι γονείς συχνά δημιουργούν αόριστους κανόνες για να αντιμετωπίσουν ζητήματα όπως ο «πάρα πολύς χρόνος στο τηλέφωνο», αντί να εξηγήσουν έναν σαφή λόγο για τους περιορισμούς. Τα παιδιά δεν μπορούν να κατανοήσουν αυτούς τους αόριστους κανόνες και πιθανότατα θα δυσκολευτούν να τους ακολουθήσουν με συνέπεια. Επομένως, είναι βοήθεια να διακρίνουν τα ορατά πρότυπα συμπεριφοράς από αυτό που τα οδηγεί στην πραγματικότητα.

Η ονομασία του πραγματικού προβλήματος διευκολύνει πολύ τον σχεδιασμό της αντίδρασης για τους γονείς. Μπορούν να θέσουν χρονικά όρια για τη διαχείριση του εθισμού στις οθόνες, να προτείνουν έναν κανόνα που να δίνει προτεραιότητα στην εργασία για την αντιμετώπιση ζητημάτων προτεραιότητας, ακόμη και βοήθεια τα παιδιά τους να μάθουν πώς να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους όταν είναι αγχωμένα. Όλα αυτά τα προβλήματα αντιμετωπίζονται χωρίς ποτέ να αφαιρεθεί το τηλέφωνο από τα παιδιά.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς αντί να τους πάρουν απλώς το τηλέφωνο;

Χρειάζονται περισσότερα από σοβαρές συνέπειες για να ενσταλάξετε «καλές ψηφιακές συνήθειες» που διαρκούν. Θα πρέπει να επικεντρωθείτε στη δημιουργία ενός οικογενειακού σχεδίου για τα μέσα ενημέρωσης που το παιδί κατανοεί σαφώς και έχει βοήθεια δημιουργήσει.

Σταμάτα να λες μόνο ΟΧΙ, θέσε συγκεκριμένα, προβλέψιμα όρια

Οι αόριστες λέξεις, όπως «λιγότερος χρόνος στο τηλέφωνό σας», δεν παρέχουν στο παιδί σας κάτι συγκεκριμένο που πρέπει να ακολουθήσει. Οι συγκεκριμένοι κανόνες είναι καλύτεροι, καθώς τα παιδιά γνωρίζουν τι αναμένεται από αυτά.

• Καθορίστε συγκεκριμένα χρονικά όρια, αντί για το «όχι πολύ αργά». Για παράδειγμα, «κλείνουμε τα τηλέφωνα στις 9 μ.μ.»
• Γράψτε τα ονόματα των εφαρμογών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ποιες όχι.
• Εκθέστε τον κανόνα σε σημείο που να είναι ορατό σε όλα τα παιδιά, ώστε να μην είναι «θέμα συζήτησης» κάθε βράδυ.

Εμπλέξτε τα παιδιά στον καθορισμό κανόνων· επανεξετάστε και προσαρμόστε τα

Τα παιδιά αποδέχονται πιο πρόθυμα τους κανόνες όταν βοήθεια στη δημιουργία τους. Είναι επίσης καλό να υπάρχει μια σύντομη εβδομαδιαία ενημέρωση για να υπάρχει ευελιξία καθώς προχωρά η εβδομάδα, όπως κατά τη διάρκεια των εβδομάδων εξετάσεων ή των σχολικών διακοπών.

• Πριν οριστικοποιήσετε τον κανόνα, ρωτήστε τους πώς θα πρέπει να είναι αν είναι δίκαιος.
• Μετά από μια εβδομάδα, επιστρέψτε και ελέγξτε τον κανόνα και κάντε τυχόν απαραίτητες προσαρμογές.
• Ζητήστε από τα μεγαλύτερα παιδιά να προτείνουν αρχικούς περιορισμούς και στη συνέχεια να τους διαπραγματευτούν.

Ξεκινήστε με τους μικρότερους αποτελεσματικούς κανόνες

Οι μαζικές αλλαγές προκαλούν τεράστια αντίσταση από τα παιδιά. Επομένως, επικεντρωθείτε σε μικρές ενέργειες για να εδραιώσετε την εμπιστοσύνη και να χτίσετε γρήγορα συνήθειες.

• Αποφασίστε για μία μόνο αλλαγή κάθε φορά, ώστε να μπορείτε να επικεντρωθείτε σε ένα πράγμα, για παράδειγμα, όχι τηλέφωνα στο τραπέζι.
• Προσθέστε έναν κανόνα μόνο όταν ο προηγούμενος φαίνεται φυσικό να τον ακολουθήσουν τα παιδιά.
• Μην θέτετε πολλαπλούς νέους περιορισμούς σε μία συνομιλία.

Αντιστοιχίστε την συνέπεια με το πρόβλημα

Όταν μια συνέπεια ακολουθεί μια συμπεριφορά με λογικό τρόπο, είναι πιο πιθανό να διδάξει τη συμπεριφορά.

• Χαμένος ύπνος από την καθυστερημένη κύλιση: μια νωρίτερα μεταβίβαση συσκευής πριν από τον ύπνο, όχι μια εβδομαδιαία απαγόρευση.
• Κανένα παιχνίδι μέχρι να ολοκληρωθούν οι δουλειές του σπιτιού – δεν απαγορεύεται η χρήση τηλεφώνων με την ίδια λογική και τα παιδιά θα επικεντρωθούν περισσότερο στην ολοκλήρωση των δουλειών του σπιτιού για να έχουν τον χρόνο τους για παιχνίδι.
• Μια ηθική παραβίαση στην ομαδική συνομιλία: απαγόρευση της εφαρμογής και όχι του τηλεφώνου.

Χρησιμοποιήστε γονικό έλεγχο για να υποστηρίξετε, όχι να αντικαταστήσετε, τη γονική μέριμνα

Οι εφαρμογές και ρυθμίσεις μπορούν να κάνουν καλή δουλειά στον καθορισμό ορίων, αλλά είναι καλύτερο να χρησιμοποιούνται παράλληλα με τη συζήτηση και όχι αντί αυτής.

• Για να ενισχύσετε ένα όριο που έχει ήδη συζητηθεί με το παιδί, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε περιορισμοί χρόνου οθόνης.
• Συζητήστε μαζί τους τι εμποδίζουν τα χειριστήρια και γιατί είναι σημαντικό.
• Αποφύγετε να βασίζεστε μόνο σε ελέγχους, καθώς τα παιδιά συχνά βρίσκουν λύσεις όταν δεν καταλαβαίνουν ή δεν συμφωνούν με έναν κανόνα.

Δώστε στα παιδιά εναλλακτικές λύσεις, χωρίς να συμπεριλαμβάνετε το τηλέφωνο

Η μείωση του χρόνου που περνάμε στο τηλέφωνο λειτουργεί καλύτερα όταν κάτι άλλο γεμίζει πραγματικά αυτόν τον χρόνο. Η εναλλακτική λύση πρέπει να δίνει την αίσθηση ότι αξίζει τον κόπο και όχι ότι αποτελεί έπαθλο παρηγοριάς.

• Μικρότερα παιδιά (5-9 ετών): επιτραπέζια παιχνίδια, παιχνίδια σε εξωτερικό χώρο, σετ κατασκευών, σχέδιο.
• Έφηβοι (ηλικίες 10-12): αθλητική ομάδα, μαγειρική ως οικογένεια, μουσική ή μαθήματα τέχνης.
• Έφηβοι (ηλικίας 13 έως 17 ετών): μερική απασχόληση, μαθήματα οδήγησης, ομαδικές δραστηριότητες με φίλους μακριά από οθόνες.

Δώστε καλά παραδείγματα από τα οποία θα μαθαίνει το παιδί σας

Τα παιδιά ειδοποίηση όταν ένας γονέας ζητά λιγότερο χρόνο μπροστά σε οθόνη, αλλά παραμένει κολλημένος στο τηλέφωνό του. Ένα άρθρο μελέτης σχετικά με τις «πρακτικές γονικής μέριμνας στα μέσα ενημέρωσης και τη χρήση οθόνης στην πρώιμη εφηβεία» που δημοσιεύτηκε στο Pediatric Research διαπίστωσε ότι η χρήση οθονών ως ανταμοιβή ή τιμωρία συνδέθηκε με υψηλότερη προβληματική χρήση. Η συνεπής γονική παρακολούθηση, αντίθετα, συνδέθηκε με λιγότερο χρόνο μπροστά σε οθόνη συνολικά.

Αυτό υποδηλώνει μια απλή ιδέα. Οι συνεπείς, ορατές συνήθειες ενός γονέα τείνουν να διαμορφώνουν τη συμπεριφορά ενός παιδιού περισσότερο από οποιαδήποτε μεμονωμένη τιμωρία.

Τελικές λέξεις

Ο στόχος δεν ήταν ποτέ να ελέγξει κανείς μια συσκευή. Στόχος είναι να βοήθεια ένα παιδί την κρίση του, την οποία θα χρησιμοποιεί ακόμα και όταν κανείς δεν παρακολουθεί την οθόνη. Οι κανόνες έχουν σημασία, οι έλεγχοι βοήθεια και μερικές φορές το να του αφαιρέσεις το τηλέφωνο για μια στιγμή είναι καλό. Αλλά τίποτα από αυτά δεν αντικαθιστά τα σταθερά, συγκεκριμένα όρια που ένα παιδί πραγματικά κατανοεί και, με την πάροδο του χρόνου, μαθαίνει να θέτει για τον εαυτό του.